நான் அடுத்த ப்ரூஸ்லீ-யாக எப்போதுமே விரும்பியதில்லை. ஆனால், நான்தான் முதல் ஜாக்கிசான்-ஆக இருக்க வேண்டும் என விரும்பினேன்.!
-ஜாக்கிசான் https://t.co/LHr0jmhV7c
நான் அடுத்த ப்ரூஸ்லீ-யாக எப்போதுமே விரும்பியதில்லை. ஆனால், நான்தான் முதல் ஜாக்கிசான்-ஆக இருக்க வேண்டும் என விரும்பினேன்.!
-ஜாக்கிசான் https://t.co/LHr0jmhV7c
ஒருமுறை ஈரோட்டில், 'விஜயராகவாச்சாரியார்' என்ற வழக்கறிஞரைச் சந்திக்க பெரியாரின் தந்தை செல்கிறார். அப்போது 8 வயது சிறுவனாக இருந்த பெரியாரும் உடன் செல்கிறார்.
அங்கே "வழக்கு ஜெயிச்சிடலாங்களா?" என்று பெரியாரின் தந்தை மீண்டும் மீண்டும் மிகவும் பணிந்து கேட்கிறார்.
மிகப்பெரிய செல்வந்தரும் பல திருக்கோயில்களின் தர்மகர்த்தாவுமான தன் தந்தையார், ஒரு வழக்கறிஞரிடம் இவ்வளவு கூனிக்குறுகுவதை, சிறுவனான பெரியார் வியந்து பார்க்கிறார்.
மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெரியாரின் தந்தையாரிடம், "என்னை என்ன கவுண்டன்னு நெனச்சியா?"
என்கிறார் அந்த வழக்கறிஞர். அதாவது அப்போது கவுண்டன் என்றால் படிப்பறிவில்லாதவன், முட்டாள் என்ற அர்த்தத்தில் கூறுகிறார்.
1960களில், அந்த கொங்கு சமூகத்தைச் சேர்ந்த
Justice KS Palanichamy என்பவர் சமூகநீதியால் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாக பதவியேற்கிறார்.
அதற்கான பாராட்டுவிழாவில் பெரியார் அந்தச் சம்பவத்தைக் கூறி, "இப்போ சொல்லுவானா கவுண்டன்னு... My Lord My Lordனு கூப்பிடுவான் ல.." என்கிறார்.
சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள் சங்கக் கூட்டம் நடைபெற்றது. அக்கூட்டத்தில் ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வரப்படுகிறது. அதாவது ‘இனிமேல் வழக்காடத் தொடங்கும் போது நீதிபதிகளைப் பார்த்து என் பிரபுவே என்று பொருள் படும்படியாக, மை லார்டு என்று அழைக்க வேண்டியதில்லை. அது ஆங்கிலேயன் காலத்தில் கொண்டுவரப்பட்டது. எனவே இனிமேல் நீதிபதிகளைப் பார்த்து சார் என்று அழைத்தாலே போதும்’ என்றொரு கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. அனைவரும் அதனை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.
அப்போது அக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட வழக்கறிஞர் அருள்மொழி எழுந்து, “ஒரு சின்ன திருத்தம். மை லார்டு என்று அழைப்பதை உடனே நிறுத்த வேண்டாம். இன்னும் கொஞ்ச காலத்திற்கு நீதிபதிகளை மை லார்டு என்றே அழைக்கலாம்” என்று சொல்ல, அதைக் கேட்ட மற்றவர்கள் ஆச்சரியத்துடன், *"சுயமரியாதை இயக்கத்தைச் சேர்ந்த நீங்கள் எப்படி அந்த அடிமை முறை தொடரவேண்டும் என்று சொல்கிறீர்கள்?”* என்று கேட்டனர். அதற்கு வழக்கறிஞர் அருள்மொழி அவர்கள் சொன்ன விடை பார்ப்பனீய சூழ்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொட்டுக்காட்டியது.
“வேறொன்றுமில்லை, விடுதலைக்கு முன்பு ஆங்கிலேயர்கள் மட்டுமே நீதிபதிகளாக இருந்தார்கள். அப்போது அவர்களை ‘மை லார்டு’ என்று வழக்கறிஞர்கள் அழைத்தனர். அதற்குப்பிறகு ஒரு குறிப்பிட்ட மேல்தட்டு வகுப்பினர் மட்டுமே நீதிபதிகளாக இருந்துவந்தனர். அவர்களையும் ‘மை லார்டு’ என்று அழைத்தோம். அப்போதெல்லாம் உறுத்தாத அடிமைத்தனம், பிற்படுத்தப்பட்டவர்களும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களும் நீதிபதிகள் ஆகியுள்ள இக்காலத்தில் மட்டும் ஏன் உறுத்துகிறது?
இந்த நீதிபதிகளையும், சிலகாலம் ‘மை லார்டு’ என்று அழைக்கலாம். தங்களை மேல்சாதியினர் என்று கருதிக் கொண்டிருக்கும் வழக்குரைஞர்கள், வெள்ளைக்காரர்களை மை லார்டு என்று அழைத்த நாவால், மற்றவர்களையும் சில காலம் அழைக்கட்டுமே!” என்று விளக்கமாக விடைசொன்னபோது, மெல்ல மெல்லக் கரவொலி, கூட்ட அரங்கை நிறைத்தது !
Via:Kavitha Gurunathan
#ராட்சசி Annamalai Arulmozhi
#ரெண்டு_ரூபாய்_நோட்டு.
அகில இந்திய ஸ்டார் நடிகராக இருந்தாலும் துளிக்கூட பந்தா இல்லாத, மைக்கில் அட்வைஸ் பண்ணாத, நடிகர் மம்மூட்டி அவர்களின் மூன்றாம் பிறை வாழ்வனுபவங்கள் என்ற நூலிலிருந்து...
ஷூட்டிங் முடிந்த ஒரு பின்னிரவில் வேறு நகரத்திலிருந்து என் வீடு நோக்கி புறப்பட்டேன். புறப்பட்ட அடுத்த அரை மணிக்கெல்லாம் நகர எல்லை தாண்டி அடர்ந்த வனப்பகுதிக்குள் நுழைகிறது என் வண்டி.
அது பனி படர்ந்த இரவின் தொடக்கமாய் இருக்கும் நேரம். அமைதியாய் என் காரில் ஒலிநாடாவை ஒலிக்க விட்டுக் கொண்டு வாகனத்தை செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன்.
அந்த அடர் இருளில் ஒரு மெல்லிய எளிய உருவம்.. பார்க்க ஒடிசலான வயசான கிழவன்.. கையில் கைவிளக்குடன் தலையில் முக்காடுடன்..
கைநீட்டி வழிமறித்தான். இந்த ராத்திரி வேளையில் யாரென்னவென தெரியாமல் வண்டியை நிறுத்தி மாட்டிக் கொள்வானேன் என வண்டியை நிறுத்தாமல் போனேன்.
ஒரு அரை கிலோமீட்டர் போயிருப்பேன். ஆனால் அந்த கிழவனின் கண்ணில் தெரிந்த தவிப்பும் கவலையும் ஒரு கணம் என்னை யோசிக்க வைக்க, வண்டியை திருப்பி மீண்டும் அந்தப் பகுதியை அடைந்தேன்.
அந்தக் கிழவன் அங்கேயே நின்றிருந்தார். எங்கய்யா போகணும்..? என்றேன்.
'இல்லைய்யா.. என் பேத்திக்கு வவுத்து வலி நெறமாச கர்ப்பிணி.. ரொம்ப நேரமா நிக்கிறேன்.. வண்டியே வரலைய்யா...' என்கிறார்.
'சரி.. ஏறுங்க..' என சொல்லி இருவரையும் ஏத்திக்கொண்டு ஒரு அரை கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு விரைகிறேன்.
இன்னுமா நாம யாருனு இவருக்கு தெரியல என்ற யோசனை எனக்குள். ஒரு வேளை பேத்தி பற்றிய கவலையிலும் இந்த இருளிலும் நம்மை அவருக்கு அடையாளம் தெரியாது போயிருக்கலாம் என நினைத்துக் கொண்டேன். அந்தப் பெண் கிட்டத்தட்ட மயக்கமுற்ற நிலையிலிருந்தாள்.
மருத்துவமனை அடைந்ததும் செவிலியர்கள் ஸ்ட்ரெச்சரில் அவசரமாக அந்தப் பெண்ணை ஏற்றிக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குள்ளே விரைந்தனர். அப்போது நான் காரை விட்டு இறங்காததால் செவிலியர்களும் என்னை கவனிக்கவில்லை.
பிறகு அந்தக்கிழவன் 'ரொம்ப நன்றிய்யா.. அவசரத்துக்கு உதவின.. இந்தா, இத டீ செலவுக்கு வச்சிக்க...' என என் கையிலொரு நோட்டை திணித்தார். அந்த ஓட்டை ஒடிசலான எந்த கடையிலும் சிங்கள் டீ கூட குடிக்க முடியாத செல்லாத ரெண்டு ரூபாய் நோட்டை பார்த்து விட்டு அவரை ஒரு முறை மீண்டும் பார்க்க.. அவரோ 'சும்மா வச்சுக்கய்யா..' என்றபடி மருத்துவமனைக்குள் போய் சட்டென மறைந்து விட்டார்.
ஆம்..நானும் எனது நடிகன் என்ற கிரீடமும் நொறுங்கி விழுந்த கணம் அது.
நான் இது வரை நான்கு தேசிய விருது வாங்கி விட்டேன். ஆனாலும் அதை விட இன்னும் பத்திரமாய் பொக்கிஷமாய் அந்த ரெண்டு ரூபாய் நோட்டை பாதுகாத்து வருகிறேன்.
படித்ததில் பிடித்தது.
*பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் பெரியாரிடம் ஒரு ஐயர் கேட்கிறார்!!!*
*எண்ணிக்கையில் இரண்டு சதவீதம் உள்ள பார்ப்பனரை* *எதிர்க்கிறீர்களே!!!*
*ஞயாமா???*
பெரியார்: உங்களுக்கு
சந்தைக்கு போகும் பழக்கம் உண்டா?
ஐயர்: போவேன்
பெரியார்:சந்தைல ஆடு கோழினு வாங்குவிங்களா?
ஐயர்: இல்லைங்க நாங்க சைவம் காய் கறி மட்டும் தான் வாங்குவேன்
பெரியார்: பூண்டு வெங்காயம்
வாங்குவிங்களா?
ஐயர்: இல்லைங்க அது எங்களுக்கு
ஆகாது!
பெரியார்: அப்படினா குறைந்த
காசுதான் எடுத்துட்டு போவிங்க!
அந்த பணத்தை சுருக்கு பையில போட்டு
வெளிய தொங்கவிட்டு போவிங்களா?
ஐயர்:அது எப்படிங்க
சந்தைல திருடனுங்க அடிச்சிட்டா?
பெரியார்: அதெப்படிங்க சந்தைக்கு வர்ற எல்லாம் திருடனா?
ஐயர்: இல்லை ஒன்றிரண்டு பேர் தான்!
பெரியார்: ஆயிரம் பேர் கூடுற எடத்துல எப்படி அந்த ஒருத்தன் ரெண்டு பேருக்கு பயந்து பணத்தை பாதுகாக்க நீங்க நினைக்கிறிங்களோ அப்படி தான்
இந்த சமுகத்தில் இரண்டு சதவீதம் உள்ள பார்ப்பனரை கண்டு பயப்படுகிறோம்!
எங்க வேலைவாய்ப்பு முதல் எல்லாவற்றிலும் பொய் புரட்டு கதைகள் மூலம் சுரண்டல்கள் நடப்பதை தடுக்கவே 98 சதவீதம் பேரும் விழித்திருங்கள் என்கிறோம்!
ஐயர் நடையை கட்டுகிறார்!
நீ படிச்ச ஸ்கூல்ல
எங்க கிழவன் எட்மாஸ்டர்டா!