புத்தர் மேல் மிக பாசம் வைத்திருந்த சீடர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பெயர் வைகாலி.
திடீரென ஒரு நாள் புத்தர் அவரை பார்க்க மறுத்துவிட்டார். ஏன் என வைகாலிக்கு புரியவில்லை. அதன்பின் பல ஆண்டுகள் ஒரு மலை மேல் இருந்து புத்தரை பார்த்து வந்தார்.
புத்தருக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் உயிர் போகும் தருணம். வைகாலிக்கும் அப்போது வயது முதிர்ந்திருந்தது. பல ஆண்டுகள் கழித்து புத்தரை பார்க்க வைகாலி போனார். மரணபடுக்கையில் இருந்த புத்தரின் கைகளை பிடித்தார்.
"நான் என்ன தவறு செய்தேன்" என கண்ணீர் மல்க கேட்டார் வைகாலி.
"வைகாலி....நான் உன் ஆசிரியன். ஆனால் என் உடல் உன் ஆசிரியன் அல்ல. நான் உனக்கு கற்றுக்கொடுத்த பாடங்கள் மட்டுமே உன் ஆசான். தனிப்பட்ட மனிதனான என்னை நேசிக்காதே. நான் கற்றுத்தந்த பாடங்கள் தான் உன் ஆசான் என நினைத்தால், எனக்கு அதன்பின் அழிவே இருக்காது. இந்த உடல் தான் நான் என நினைத்தால் இன்னும் சில மணிநேரங்களில் உன்னை விட்டு நான் பிரிந்துவிடுவேன்" என்றார் புத்தர்.
ஆசிரியரை தெய்வமாக்காமல் அவரது கருத்துக்களை மட்டும் உள்வாங்கினால் அதன்பின் ஆசிரியர் நம்மை விட்டு எங்கேயும் போகப்போவது இல்லை, நம் மனதில் உருவாக்கும் சிந்தனைகள் மூலம் சிரஞ்சீவியாக வாழ்வார்.